Breakfast at Tiffany's
Μια ταινία για μια τρελή κι αλλοπαρμένη γυναίκα στην Νέα Υόρκη των αρχών της δεκαετίας του '60 με μια καταπληκτική Audrey Hepburn στο ρόλο της Holly Golightly.
Δεν χρειάζεται κανείς να πει πολλά για μια ταινία που τα λέει όλα μόνη της. Κλασσικό αλλά πάντα φρέσκο, το δημιούργημα του Blake Edwards (To Πάρτυ, Ροζ Πάνθηρας, κ.ά.) είναι κατά τη γνώμη μου η απόλυτη ρομαντική κομεντί, αν και ενσωματώνει πολλά περισσότερα. Με καυστικό χιούμορ για τη σύγχρονη γυναίκα (αλλά χωρίς να γίνεται μισογύνικο) που δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει... Που φλερτάρει με σοφιστικέ τρόπο με τους άνδρες και γοητεύει τους πάντες αλλά όταν μένει μόνη μετατρέπεται σε ένα ευάλωτο, εύθραυστο και ελαφρώς νευρωτικό πλάσμα. Χαρακτηριστική η σκηνή στο ταξί αλλά και στο παράθυρο που τραγουδά το συγκλονιστικό Moonriver με την άγουρη αλλά γεμάτη ευαισθησία φωνή της.
Έχω την εντύπωση πως η πιο πάνω σκηνή είναι μία από τις ωραιότερες σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου όλων των εποχών.
Γενικά, η σκηνοθεσία είναι εμπνευσμένη με σημασία στις λεπτομέρειες. Καταπληκτικά κοστούμια και σκηνικά και μοναδικές ερμηνείες τόσο της Audrey Hepburn όσο και του George Peppard αλλά και των άλλων ηθοποιών.
Όλα αυτά, όμως, δεν έχουν και τόση σημασία. Σημασία, για μένα, έχει το πως σε κάνει μια ταινία να νιώθεις όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους. Και αυτή εδώ... εμένα πάντα με αφήνει με βλέμμα ονειροπαρμένο(!) και με ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά!
Μια ταινία για μια τρελή κι αλλοπαρμένη γυναίκα στην Νέα Υόρκη των αρχών της δεκαετίας του '60 με μια καταπληκτική Audrey Hepburn στο ρόλο της Holly Golightly.
Δεν χρειάζεται κανείς να πει πολλά για μια ταινία που τα λέει όλα μόνη της. Κλασσικό αλλά πάντα φρέσκο, το δημιούργημα του Blake Edwards (To Πάρτυ, Ροζ Πάνθηρας, κ.ά.) είναι κατά τη γνώμη μου η απόλυτη ρομαντική κομεντί, αν και ενσωματώνει πολλά περισσότερα. Με καυστικό χιούμορ για τη σύγχρονη γυναίκα (αλλά χωρίς να γίνεται μισογύνικο) που δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει... Που φλερτάρει με σοφιστικέ τρόπο με τους άνδρες και γοητεύει τους πάντες αλλά όταν μένει μόνη μετατρέπεται σε ένα ευάλωτο, εύθραυστο και ελαφρώς νευρωτικό πλάσμα. Χαρακτηριστική η σκηνή στο ταξί αλλά και στο παράθυρο που τραγουδά το συγκλονιστικό Moonriver με την άγουρη αλλά γεμάτη ευαισθησία φωνή της.
Έχω την εντύπωση πως η πιο πάνω σκηνή είναι μία από τις ωραιότερες σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου όλων των εποχών.
Γενικά, η σκηνοθεσία είναι εμπνευσμένη με σημασία στις λεπτομέρειες. Καταπληκτικά κοστούμια και σκηνικά και μοναδικές ερμηνείες τόσο της Audrey Hepburn όσο και του George Peppard αλλά και των άλλων ηθοποιών.
Όλα αυτά, όμως, δεν έχουν και τόση σημασία. Σημασία, για μένα, έχει το πως σε κάνει μια ταινία να νιώθεις όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους. Και αυτή εδώ... εμένα πάντα με αφήνει με βλέμμα ονειροπαρμένο(!) και με ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά!
